تصمیم گیری بزرگترین لذت زندگی ماست.
امروز پس از مدت های مدید که در پست سازمانی ام، شغلی که اساسا بر مبنای «تصمیم گیری» بنا شده است، قدرت تصمیم از سوی هیئت مدیره نداشتم، پس از مدت ها سبک و سنگین کردن و البته با علم به «فوبیای تصمیم گیری» متن استعفای خود را نوشته و تقدیم هیئت مدیره کردم.
از آنجا به بعد حتی یک لحظه هم در سازمان نایستادم.
نمیدانم چرا، ولی این بار تا سر حد مرگ از تصمیمی که گرفته ام خوشحالم. شاید به این خاطر که پس از مدت ها عدم تصمیم گیری در شغل معاونت، امروز توانستم با اختیار خودم تصمیم بگیرم.
نوسان می کند، ولی غرق نمی شود.
به هر صورت هم اکنون روی سه پیشنهاد شغلی که دارم فکر میکنم و البته برای همه شان «رزومه» هم فرستاده ام. هم چنان در مسیر «امور مشترکین، خدمات پس از فروش، CRM، مدیریت ارتباط با مشتری» و هم چنین «مدیریت پروژه و مدیریت فرآیند» و «مدیریت سیستم های آشوب ناک» و «مدیریت سیستم های پیچیده» فکر و زندگی و کار خواهم کرد و صد البته که در تمامی این مسیر «مدل توسعه پایدار در شرایط ناپایدار» جلوی چشمانم خواهد بود و با تمام قوا میکوشم «نوسان می کند، ولی غرق نمی شود.»
Fluctuate nec mergitur
هر تصمیمی که می گیریم، هر راهی که نمی رویم، هر انتخابی که نمی کنیم، هر کناره گیری که می کنیم، همه این ها آینده ما را خواهند ساخت.
شاید ده سال دیگر برگردم و به این روزها حسرت بخورم و شاید ده سال دیگر خوشحال و راضی باشم از این که امروز از شرکتی که در آن در کمتر از شش ماه، دو پست مدیریتی گرفته بودم، استعفاء کرده ام. هر چند تا حدی می دانستم که مشاغل «مدیریتی» حداقل به پنج سال سابقه کار نیاز دارند و سه ماه زمان خوبی حتی برای سنجش توانمندیهای «نخبه ترین» انسان روی زمین هم نیست.
این چه رازی است که هر بار بهار
با عزای دل ما می آید
و زمین از خون پرستوها رنگین است؟