ُسؤال : استقلال طلبی در حرفه

آیا برایتان پیش آمده است که شخص بالادستی در جلسه ای «به صورت کامل» به شما تفویض اختیار کند و سپس همزمان با شما در جزئی ترین مسائل هنوز هم دخالت نماید؟   چاره در چیست؟ آیا چاره در تذکر دادن هر روزه به نفر بالادستی و گوشزد کردن این است که اختیار و استقلال سطح کاری شما را به رسمیت بشناسد؟   آیا چاره در یافتن راهکاری برای مدیریت مدیرمان در شرایطی است که حداقل اختیار را داریم؟ اصلا چگونه باید از اختیار حداقلی استفاده بهینه ببریم؟   شاید یافتن پاسخ این سؤالات چالش مهم بعدی من در کارم […]

سفر در زمان

«توجه» این مطلب از وبلاگ قبلی مستقیما روی این صفحه نقل می شود.     به بهانه دیدن فیلم About Time سؤال «آیا حاضرم در زمان سفر کنم؟» شاید در بدو امر کمی خام به نظر بیاید. پرسش در مورد یکی از اساسی ترین و شاید دست نیافتنی ترین رؤِیاهای بشر: «سفر در زمان». این سؤال البته بعد از دیدن فیلم «درباره زمان» محصول سال ۲۰۱۳ به ذهنم خطور کرد. داستان فیلم این پرسش را دقیق تر و عملی تر می کند. این که شخصی بتواند به «گذشته» خود و زمان ها و مکان هایی که در آن ها زندگی […]

گزارش یک قتل – قسمت چهارم

تصمیم گرفته ام که گزارش یک قتل را از جایی که مانده است ادامه دهم. تا جلسه دادگاه و آن جایی که «گره های سرد» را فهمیدم نوشته ام. فکر میکنم هم اکنون باید مسیر زندگی قهرمان داستانمان را از تابستان ۹۵ به بعد ادامه دهیم. از کرونولوژی آخرین واقعه آن داستان که نیمه کاره رها شده است، تقریبا یک سال گذشته است. یک سال از آن روزهایی که «کلمات هم چون پُتک بر سرش فرود می آمدند» گذشته است. اکنون زمان آن رسیده است که دوباره دستی بر وقایع آن روز کشیده و روزهای رنگارنگش و احساسی که قهرمان […]

جنگ، پیشگیری و به تأخیر انداختن آن به نفع طرفین

به زودی به روز می شود. تا آنزمان شما از این تصویر که سال ۸۹ گرفته ام لذت ببرید: Wars could not be prevented, they would have postponed in favour of the others جنگ قابل پیشگیری نیست، بلکه فقط می شود آن را به نفع طرفین به تأخیر انداخت.

از سرمایه ات محافظت کن!

Erste ragel des Gewerbes: Beschütze deine Anlage اولین قانون تجارت: از سرمایه ات محافظت کن. چقدر خودت هستی؟ این اصل در واقع «اولین» قانون تجارت نیست: اولین و آخرین قانون زندگی است. از سرمایه ات از داشته ات از عمرت از زندگی ات چقدر حفاظت می کنی؟ چقدرش را روزانه «هدر» می دهی بی آنکه بدانی چرا صرفش کرده ای؟ چقدر «عادت» کرده ای به گذرانیدن لحظه هایت، بی آن که بدانی چرا زنده مانده ای؟ از سرمایه ات محافظت کن. چقدر از سرمایه زندگی ات صرف خودت پرورش خودت لذت بردن از «خود بودنت» و رشد خودت شده است؟ […]

لحظه نگار: از میان خاطرات

Network Training Event 4 – Azerbaijan از سمت راست به ترتیب لیزبت (فرانسه)، سوزان (بلژیک – استاد راهنمای من) مانوئل (اسپانیا)، آریان(هلند)، یاور(ایران)، آلبرتو(اسپانیا)، ماتئو(ایتالیا)، فرانک (هلند – مدیر پروژه)، کریس(هلند)، دشت بان(آذربایجان)، سیفان(اتیوپی)، همکار دشت بان(آذربایجان)، ریچل و سالمون (بریتانیا و هلند- استادان دوره) دیکشا (نپال)، سئویل (آذربایجان) و سئری (فیجی) نشسته ها به ترتیب از سمت راست: سئرگی(روسیه)، الکس(گرجستان)، سئوینج(آذربایجان)، دشت بان(آذربایجان)، رشّاد(آذربایجان)، سابرینا(هلند)، گلچین(ترکیه)، آنوک (بلژیک “فلیمیش”) و آرتور (آفریقای جنوبی) دوره آموزشی زمین شناسی صحرایی، جمهوری آذربایجان، آوریل ۲۰۱۶   یک استکان چای با همکاران پس از کار فیلد: سابرینا (هلند- دانشگاه لیدن)، کریس (هلند- دانشگاه […]

من چگونه وارد فضای «کاری» شدم؟

برای این که بخواهم از این که چگونه وارد فضای کاری شدم صحبت کنم، باید اندکی زمان را به عقب ببرم. به روزهای کودکی، به روزهایی که از همه آن ها «خاطره» سیاه و سفیدی بیشتر برایم باقی نمانده است. برای من ورود به بازار کار، هرگز آن طوری که انتظارش را داشته ام نبوده است. در بازی پر پیچ و خم زندگی، دوازده یا سیزده ساله بودم که با علاقه و اشتیاق تمام و با وسایلی که در خانه مان پیدا می شد، با چوب وسایلی می ساختم. علاقه من به استفاده از ابزارهای مختلف اما از کودکی های […]

نامه ای به دهه هفتادی ها

برای دهه هفتادی ها برای آنان که به تازگی وارد محیط کار شده اند، برای آنان که هنوز «سی سالگی» را تجربه نکرده اند و برای آنان که هم اکنون در دوره طلایی «یادگیری» قرار گرفته اند. درستش این است که هر نسلی به نسل پس از خودش نامه بنویسد. درستش این است که هر نسلی تجربیات و پیچ و خم های زندگیش اش را برای نسل بعدیش نمایان کند و درستش این است که هر که از مرز سی سالگی رد شد، برای آن کسانی که هنوز به آن مرز نرسیده اند، دل بسوزاند. عموما وقتی ما وارد محیط […]

چرا کسب و کارهای ما شعبه ندارند؟

احتمالا برای بسیاری از شما هم پیش آمده باشد که همواره در کسب و کارهای حتی «موفق» هم با شعاری (اگر واقعا شعار و Slogan باشد) با مضمون: «شعبه ندارد» مواجه شوید. احتمالا همه مان این حرف را جایی شنیده ایم که چرا ما در مملکتمان «هزار شرکت سه نفره» داریم، اما تعداد شرکت های هزار نفره کمتر از «سه» است. احتمالا بیشتر شما بپرسید که چرا مثلا در سراسر اروپا و آمریکا و چین و آفریقا و اقیانوسیه شعبه های همبرگر فروشی «مک دونالد» وجود دارند و جالب تر این است که «کیفیت» و «دستور پخت» و «منو» و […]

درباره رسیدن به قطار توسعه در گفتگو با صدرا، پویا شیخ حسنی و خیلی های دیگر

«توسعه» از مفاهیم “دردآور” کشور ماست. همطراز “وطن” در عصر قاجار که عمدتا نوحه سرایی برای منافع شخصی مان از آن می گذشت. امروز که خواسته و ناخواسته و بدون پیش زمینه و پس زمینه یا با پیش زمینه و پس زمینه، به هر حال دستاوردها و نتایج توسعه جهانی را از جایی «وارد» کرده ایم، هر جایی که بخواهیم برویم بالاخره باید یک جایی بنشینیم و درباره این مفهوم «سخن» بگوییم. درست است که وارد کردن حجم عظیمی از واردات «دستاوردها» در ذات خویش شاید تا عظیم ترین طوفان های اجتماعی و فرهنگی و انقلاب هم پیش رفته است و […]

درباره نوشتن برای مخاطب، در گفتگو با پریسا حسینی

پبش نوشت پریسا حسینی، نویسنده خوش ذوق و عکاس خوش ذوق تری است. از آن دسته متممی های جوانی است که به راحتی می توان به آینده اش امیدوار بود. گفتگوی زیر حاصل تلاش من برای پاسخ به سؤال وی در مورد «اهمیت نوشتن برای مخاطب» است. لازم به ذکر نیست که کلیه مطالب این نوشته، همانند همه مطالب “دست نوشته های یک دیوانه” اساسا محصول اندیشه ها، نظرات و تفکرات شخصی نویسنده اش است و با افتخار تمام ممکن است مملو از کژتابی، کج فهمی و پر از اشتباه بوده باشد. نویسنده ضمن پذیرش حق نقد خواننده، مسئولیت محتوای […]

ارغوان

برای معصومه شیخمرادی http://www.namasha.com/v/EEPbaX5A چون در لیست «دوست داشتن» هایت این را یافتم، گفتم برایت «امضایم» را به طور کامل برملا کنم؛ البته با تار استاد لطفی و صدای خود شاعر. امیدوارم مکاشفه عمیق من از «ارغوان» نصیب تو هم بشود.